Bernardo Bertolucci

16.03.1940 San Lazzaro, Parma, Italia Bernardo Bertolucci

Istovremeno reditelj, pesnik i pisac, kombinacija zbog koje su njegovi filmovi velike, epske priče naglašenih lepih slika. Večno odan mladosti i revoluciji 1968.

Bernardo_Bertolucci

Sin pesnika, filmskog kritičara i antologičara Attilia Bertoluccija. Odrastajući u atmosferi otvorenosti, okružen intelektualcima, Bertolucci je počeo da snima 16-milimetarske filmove još kao tinejdžer. Uz to, primećen je i kao kvalitetan mladi pisac - za svoju prvu knjigu poezije "In cerca del mistero" prima najvišu italijansku literarnu nagradu Premio Viareggio. Odlazi u Rim na studije, a paralelno radi kao pomoćnik legendarnog reditelja Piera Paola Pasolinija. Nakon rada na filmu "Accatone", 1961. napušta univerzitet i posvećuje se samostalnom proučavanju filma.

Rediteljski debi ostvaruje sledeće godine filmom "La commare secca" ("Smrt"), kriminalističkom pričom smeštenom u Rim, po Pasolinijevom scenariju. Film je prošao prilično nezapaženo, baš kao i sledeći "Prima della revoluzione" ("Pre revolucije", 1964). Ipak, taj film mu je doneo priznanje kritike na kanskom festivalu te godine.

Usledilo je pet teških godina, tokom kojih je Bertolucci pokušao da obezbedi finansije za svoj novi dugometražni film. Za to vreme radio je na nekoliko dokumentaraca, a asistent mu je bio Julian Beck.

Godine 1969. Bertolucci se vraća filmom "La strategia del ragno" ("Strategija pauka"), trilerom o mladiću koji pokušava da razrešiti misteriju smrti svog oca, antifašiste. Film je pozitivno primljen, ali međunarodni ugled Bertolucci učvršćuje tek filmom "Il conformista" ("Konformista", 1970). Ta nelinearna priča o Mussolinijevoj fašističkoj Italiji i individualcu (Jean-Louis Trintignant) koji se pilagođava preovlađujućim ideološkim konvencijama prikazana je na Berlinalu 1970, gde ubira međunarodne pohvale.

Sada već reditelj s kredibilitetom, Bertolucci snima kontroverzni "Poslednji tango u Parizu"(1972), u kojem istražuje seksualni sado-mazohizam i društvenu hipokriziju. Marlon Brando u ovom filmu glumi američkog udovca koji ulazi u vruću sado-mazohističku vezu s mladom Parižankom (Maria Schneider). Režiseru i glavnom glumcu "Poslednji tango" donosi nominacije za Oskara.

Nakon toga Bertolucci se prihvata realizacije svoje prve epske priče, 311 minuta dugog filma "Novecento" ("Dvadeseti vek", 1976), priče o dva muškarca (Robert De Niro i Gerard Dépardieu) rođena u Italiji istog dana 1901. kroz koju istražuje uticaje koji oblikuju njihove živote tokom Drugog svetskog rata.

Temu epskih proporcija ponavlja jedanaest godina kasnije, filmom "The Last Emperor" ("Posljednji kineski car", 1987), pričom o životu posljednjeg imperatora Kine. Film osvaja devet Oskara, uključujući i one za najbolji film i najboljeg režisera.

Nakon adaptacije romana Paula Bowlesa "The Sheltering Sky" ("Čaj u Sahari", 1990), Bertolucci se vraća u Aziju i snima "Malog budu" (1993). Film je zabeležio osrednji odziv, a uspeh se vraća sa "Stealing Beauty" ("Ukradena lepota", 1996), koji je oduševio kritičare i proslavio Liv Tyler.

Nakon toga Bertolucci se prihvata još jedne priče o politici i ljubavi - "Besieged" ("Opčinjeni", 1998). Dobre kritike ni ovaj put nisu izostale. Godine 2003. snima "The Dreamers" ("Sanjari"), adaptaciju romana Gilberta Adaira "The Holy Innocents" iz 1988, filmsku odu seksu, kinematografiji i slobodnom duhu šezdesetih.

Linkjet

JLC na Mostri

JLC na Mostri

Personalizovani Reverso sat nagrađenima za najbolji film i najbolju glumu ...